Lange Tenen
Joël Voordewind van ChristenUnie wil graag een verbod op het ontkennen van de Holocaust, wanneer dit tot doel heeft haat te zaaien. Concreet betekent dit dat je celstraf of een boete van enkele duizenden euro’s riskeert wanneer je stellig roept dat de Holocaust nooit heeft plaatsgevonden. De animo voor dit wetsvoorstel is overigens erg laag, omdat – volgens de andere partijen in de Tweede Kamer – het wettelijk al mogelijk is dit aan te pakken.
Om heel eerlijk te zijn, mijn broek zakt hiervan af. En nee, niet van de geringe animo voor dit voorstel, maar eerder van het feit dat dit voorstel er überhaupt ligt. Want ontkennen van de Holocaust is wat mij betreft niet kwetsend, maar gewoon erg dom… Als ik tegen een Jood zeg dat de Holocaust niet heeft plaatsgevonden, moet hij me niet aangeven. Dan moet hij me heel hard uitlachen.
Ik weet niet of het lange tenen zijn, of dat het een principekwestie is, maar ik vind het lastig te begrijpen dat iemand het als echt kwetsend ervaart dat een ander iets ontkent waarvan we allemaal weten dat het waar is. Ja, de Holocaust is van grote proporties, en het is van de zotten om te doen alsof die nooit heeft plaatsgevonden, maar kwetsend? Is het niet gewoon een beetje treurig? Dat iemand meent te moeten zeggen dat de Holocaust niet bestaat, en dat jij dan boos wordt. “Welles! Dat is wel gebeurd!” Ik zou me er drukker om maken dat bij een gemiddelde voetbalwedstrijd alle ‘Joden aan het gas’ moeten. Dat lijkt mij een stuk grievender.
Het voorstel van Joël Voordewind doet me denken aan het de groeiende confrontatieschuwheid die door Nederland waart. Wilders wordt voor de rechter gezet, PVV-critici worden op hoge toon bedreigd met subsidiestops, het verbod op godslastering wordt alweer met rust gelaten. Politieke partijen weigeren met elkaar in debat te gaan nota bene! Wat is dat toch, dat discussies steeds vaker uit de weg worden gegaan, of worden vervangen door maatregelen. Willen we bij wet regelen wanneer iemand zich beledigd voelt? En kan dat sowieso niet een toontje lager, waar het wederzijds uitsluitende ideologieën betreft? Zijn we de bekeringsdrang niet een beetje voorbij?
Ik wil best aannemen dat geloof of etnische identiteit een serieuze aangelegenheid is, maar hoe kan ik iemand beledigen, door te zeggen dat ik er niet in geloof, of het er niet mee eens ben? We leven nu eenmaal in een land met meerdere culturen, identiteiten en geloven, tot overtuigd atheïsten aan toe. Als je zelf ergens in gelooft, maakt het toch geen bal uit wat een ander daarvan vindt?
Wat betreft de Holocaust lijkt het me helemaal simpel. We leren allemaal op school wat daar gebeurd is. Dus – zoals gezegd – het ontkennen daarvan lijkt mij niet erg kwetsend, en al helemaal geen strafblad waard. Wel erg dom…
